وقفها چه شد

اي كه مي گويي زما برگشتـه بخت               از چه  اندر باغ مي خشكد درخت

قصّـه مرغ و سليمــان خوانده اي                   گفتـه هد هد بگــو بشنفتـه اي

آن دميكه شد سليمــان در غضب                   تا نمايــد هدهدك را خـود ادب

اين خبر را هد هد كوچــك شنيد                     خـم به ابرويـش نيـاورد و پـريد

گفـت بـا يـاد خــــداي لايـزال                         خـاك وقفـي آورم بـا پــر و بال

مي تكـانـم روي قصـرش بال و پر                  قصـر او خـود مي شـود زير و زبر

حال مي گويي كه خشكيده درخت                راست مي گويي زما برگشته بخت

آب وقف كـرق سنـگ از يك طرف                   مير طا با چشـم تنگ از يك طرف

قلبهـا گـرديـده تاريـك و سيـاه                       وقفها گم گشتـه باريـك است راه

كلّـه مـا رفتــه تـــوي لاك مـا                        مال وقف اسـت داخـل امـلاك ما

خيد هـاي وقـف كشمـان گم شده                حق فرامــوش از دل مـردم شده

فاش ميگـــويم نـــدارم واهمـه                    خود بـود هشـداري از بهــر همه

طول و عـرض خيد هـا رفتـه كجا                  جاده هـا بـاريـك گرديــده چرا

كو زميـن وقـف طــاق پاي علـم                   ياد مـي داري كه بـوده چنـد قلم

كو زميـن وقـف جـاي پاي شبيه                   كو زميــن وقـف تــك فتحعلـي

كو زميــن وقـف بهــر پيشنماز                     كو زميـن و راه زيـــر خيـد دراز

طول و عـرض خيـد ره رفته كجا                   بهـر چــه بـاريـك گرديـده چرا

وقف يعنـي درتوقف مانـدن است                 در مسيـر خويش تنها ماندن است

وقف يعني مانـدن در جاي خويش                از طريق خود  نه پس گردد نه پيش

ملكهاي وقف توي كشمان چه شد               چهارده متـر راه قبرستـان چه شد

مرده اي كه مـي رود زيـن رهگذر                 بهــر مـا و تــو بـودزنـگ خطـر

گر چـه او را مـي برنـدي با شتاب                 ليـك دارد بـر مـن و تـواو خطاب

گويـد اي بيچـاره ذلّـت تا بـه كي                   ديده واكن خـواب غفلـت تا به كي

تا به كـي در فكــر دنيــايي چرا                    بيخبــر آخــر زفــردايـي چرا

از مـن و تابـوت مـن عبـرت بگير                    همّتـي كـن  راه قبـرت را مگيـر

كز همين راهي كه مـن كردم عبور              دست خالـي مي برندت سوي گور

بيـن كزيـن دنيـاي پر رنج و مهن                   نيست مالي همرهـم جز يك كفن

گر چـه ياراننـد خاطـر خـواه من                   تا لـب گورنـد همــه همـراه من

بعضـي از بهـرم گريبــان وا كنند                  چنـد روزي بهــر من غوغا كنند

بعـد انـدي مــي روم از يـادشان                  خاطراتـي مانـده  از فـريادشـان

همــره مـن هيـچ از امــوال من                   آنچـه همـراهـم بـوداعمـال من

گر نباشـد نيك خـود اعمـال من                    واي بـر حـال مــن واحـوال من

آنچـه لازم بــود گفتــي بـر ملا                     بهر  خود عبد الحسـن  فكري نما

شعر :  استاد غلامحسن عبدالله زاده

درباره شاسکوه

منقول از کتاب بهارستان آیتی :

چهار نفر امام زاده مدتی در چهار گنبد افین بسر برده وچون در تعقیب مامورین خلفای بنی عباس بودند به کوهی که همان شاسکوه می باشد متواری شدند ودر  جدالی که با مامورین داشتند به شهادت رسیده که شاه سلیمان برادر امام رضا بر سر قله میلان وسه تن دیگر سر قله آس کوه دفن شده اند وزائرینی که مشرف شده اند بارها مشاهده نمودهاند که نوری از سمت آس کوه به میلان کوه در حرکت است وهمزمان صدای نقاره خانه علی بن موسی الرضا (ع) شنیده شده است ضمناٌ در کتاب کبریت احمر نیز به این موضوعات اشاره شده است قدمگاه دوازده امام نیز همین افراد بوده اند که از آنجا عبور کرده اند دوچشمه آب سر کوه بنام کوثر وجمجمه قبل از شهادت این بزرگواران بوده که یکی از پیامبران الهی در آنجا مشغول عبادت بوده وخداوند چشمه کوثر را برای آشامیدن وجمجمه را برای تطهیر ووضو ایجاد کرده وبه همین دلیل چنانچه از کوثر کسی وضو بسازد یا هر گونه آلودگی به آن برسد بکلی می خشکد واز این آب فقط برای شفای مریضان استفاده می نمایند

گذشتگان می گویند بر سر شاسکوه دیگی چدنی وجود داشت که بر گرداگرد آن این اشعار نوشته شده بود.

این هردو جبل چو مروه وکوه صفاست                   یا همچو احد مزار پاک شهداست

معلومم نیست کیست آسوده آس                       میلان مقر شاه سلیمان رضاست

گردشگری

تقریبا در تمام ایام هفته بویژه جمعه ها درمظهر  قنات آبیز شاهد حضور خانواده هایی هستیم که از شهرها وروستاهای استان برای گذراندن اوقات فراغت و تفریح به اینجا می آیند دیدن مناظر زیبا ، میوه های  شیرین وخوشمزه انسان را به وجد می آورد شما هم بفرمایید