مراسم روز بیست ویکم رمضان آبیز

وقفها چه شد

اي كه مي گويي زما برگشتـه بخت                از چه  اندر باغ مي خشكد درخت

قصّـه مرغ و سليمــان خوانده اي                   گفتـه هد هد بگــو بشنفتـه اي

آن دميكه شد سليمــان در غضب                   تا نمايــد هدهدك را خـود ادب

اين خبر را هد هد كوچــك شنيد                    خـم به ابرويـش نيـاورد و پـريد

گفـت بـا يـاد خــــداي لايـزال                         خـاك وقفـي آورم بـا پــر و بال

مي تكـانـم روي قصـرش بال و پر                  قصـر او خـود مي شـود زير و زبر

حال مي گويي كه خشكيده درخت               راست مي گويي زما برگشته بخت

آب وقف كـرق سنـگ از يك طرف                 مير طا با چشـم تنگ از يك طرف

قلبهـا گـرديـده تاريـك و سيـاه                      وقفها گم گشتـه باريـك است راه

كلّـه مـا رفتــه تـــوي لاك مـا                       مال وقف اسـت داخـل امـلاك ما

خيد هـاي وقـف كشمـان گم شده               حق فرامــوش از دل مـردم شده

فاش ميگـــويم نـــدارم واهمـه                    خود بـود هشـداري از بهــر همه

طول و عـرض خيد هـا رفتـه كجا                  جاده هـا بـاريـك گرديــده چرا

كو زميـن وقـف طــاق پاي علـم                   ياد مـي داري كه بـوده چنـد قلم

كو زميـن وقـف جـاي پاي شبيه                   كو زميــن وقـف تــك فتحعلـي

كو زميــن وقـف بهــر پيشنماز                     كو زميـن و راه زيـــر خيـد دراز

طول و عـرض خيـد ره رفته كجا                   بهـر چــه بـاريـك گرديـده چرا

وقف يعنـي درتوقف مانـدن است                 در مسيـر خويش تنها ماندن است

وقف يعني مانـدن در جاي خويش                از طريق خود  نه پس گردد نه پيش

ملكهاي وقف توي كشمان چه شد              چهارده متـر راه قبرستـان چه شد

مرده اي كه مـي رود زيـن رهگذر                بهــر مـا و تــو بـودزنـگ خطـر

گر چـه او را مـي برنـدي با شتاب                ليـك دارد بـر مـن و تـواو خطاب

گويـد اي بيچـاره ذلّـت تا بـه كي                  ديده واكن خـواب غفلـت تا به كي

تا به كـي در فكــر دنيــايي چرا                    بيخبــر آخــر زفــردايـي چرا

از مـن و تابـوت مـن عبـرت بگير                    همّتـي كـن  راه قبـرت را مگيـر

كز همين راهي كه مـن كردم عبور               دست خالـي مي برندت سوي گور

بيـن كزيـن دنيـاي پر رنج و مهن                    نيست مالي همرهـم جز يك كفن

گر چـه ياراننـد خاطـر خـواه من                    تا لـب گورنـد همــه همـراه من

بعضـي از بهـرم گريبــان وا كنند                   چنـد روزي بهــر من غوغا كنند

بعـد انـدي مــي روم از يـادشان                   خاطراتـي مانـده  از فـريادشـان

همــره مـن هيـچ از امــوال من                    آنچـه همـراهـم بـوداعمـال من

گر نباشـد نيك خـود اعمـال من                    واي بـر حـال مــن واحـوال من

آنچـه لازم بــود گفتــي بـر ملا                     بهر  خود عبد الحسـن  فكري نما

مكافات عمل

شنیدم زاهدی می گفت که من از نار می ترسم 

                                                     مـن مسکین ز پــول و درهـم و دینار می ترسم

زتیر و تیـغ دشمن نیست پروایـی مــرا لیکن

                                                     مــن از زخــم زبان یــار ناهمـــوار می ترسم

اگر فــردی ســر کوچه بد و نیــک مرا گوید

                                                    مـن از آن فرد خامـــوش پس دیــوار می ترسم

کسی کو بد زبان باشــد بــود این خُلق او امّا

                                                    مـن از شیریــن زبانــی زن مکــــار می ترسم

اگر که کودکــی گردو کَنــد از  باغ این و آن

                                                     از آن شیری که خورد این طفل بـی آزار می ترسم

جوانی گــر که غارت می کنـد مال مسلمان را

                                                     از آن نانیکـه خـورد بابای ایــن بیکـار می ترسم

نظر بـر بوستـان بنما بگــو بهر چه خشکیده

                                                    من از آبیکه خــورده ریشــه اشجـار می ترسم

اگر آب از قنات کم یا زیاد آیــد بــود تقدیر

                                                   زخـار ساعــت  دسـت فــلان سـالار می ترسم

پیاز زعفران بنگــر چه  غــوغایی بپـا کرده

                                                  که من از گــرمـی و این  رونـــق بازار می ترسم

اگر هر کیلویی باشد دو صد تومان کم است اما

                                                 مـن از خاکـــی که با او رفــت در بازار می ترسم

عیار زعفران پنجاه در صــد از چـه کم گشته

                                                 زمــان بستــن از پاشــاندن ســـربار می ترسم

اگر نرخ و نوا هــر روز و هــر ساعت رود بالا

                                                خـود از رأس الامـانــه گفتــن تجـــار می ترسم

از آن ترسم که روزی قهــر یزدانی فـرا گیرد

                                                کـه از قهـــر خــــدای قــادر قهــار می ترسم

اگر دستـی در آیــد زاستیـن قهـــر یزدانی

                                                مـن از بـاد تکــان او  در ایــــن بـازار می ترسم

اگر عبدالحسن بـار سفـر بنـدی از  ایـن دنیا

                                                 مـن از  بـار گنـاه خــویشتن زینهـــار می ترسم

از استاد کربلایی غلامحسن عبدالله زاده

مراسم افطاری

امسال مراسم افطاری همه روزه در محل حسینیه جدید التاسیس حضرت صاحب الزمان(عج)  آبیز توسط هیئات مذهبی برگزار میگردد