جمعی از مردم آبیز لحظه سال تحویل در سرقبرستان

یار از اغیار بدتر

بر دم دير مغان رفتم و خود جوش شدم      

                                                                 بزمين خوردم و با خواب هم آغوش شدم

انـدر آن عالم رؤيا كـه دل آرام گـرفت        

                                                                ديدم از قافلـه وامانـده فرامــوش شدم

لاجرم خانه نشين گشتم و از خود بيخود     

                                                               ساعتي با خرد و هـوش هم آغـوش شدم

ديدم از يار همانگـونه مـرا هست اميـد      

                                                              كه ز اغيارشنيـدم سـر و پا گــوش شدم

در نهانخـانــه  دل تا كه نظـر بنمـودم      

                                                              ديده وا كردم و لب بستـم و خاموش شدم

آنقـدر در نظــر يار بـدم خوار و حقير        

                                                              كه ز خود گم شده  انـدر طلب هوش شدم

مي ندانم كه در آن حال چه شـد تا ناگه 

                                                             پيش ماتم  زدگان  رفتـه سيـه پوش شدم

با ش عبدالحسـن آرام كه از لطـف خدا     

                                                     نه جنون دارم  و نه خود بري از هوش شدم

شعر از استاد غلامحسن   عبدالله زاده